Οριάνα Φαλάτσι
Για την Οριάνα Φαλάτσι,
από τα παλιά χρόνια, υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι ονειροπόλοι, με διαφορετικές ιδιότητες κάθε φορά, που γυρνούσαν τη Γη και μάζευαν εμπειρίες και πληροφορίες για κάθε τόπο που επισκέπτονταν. Άφηναν πίσω τους μαρτυρίες σπουδαίες, κατέγραφαν τον χρόνο, στιγμές και παραστάσεις από κάθε γωνιά της Γης που αποτελούσαν μαρτυρία αναμφίβολη για τη ζωή και τη δράση των ανθρώπων.
Γράφει η Σοφία Σιγάλα
Όλοι γεννιούνται με ένα όνειρο. Στην πορεία της ζωής μπορεί να το κατακτήσουν, άλλοι πάλι όχι. Η ανάγκη της γνώσης και της καταγραφής ξεκινάει πάντα από κάποιο κίνητρο. Πάντα πίστευα πως, για να γνωρίσεις έναν τόπο, πρέπει να μάθεις τους ανθρώπους του ή εκείνους που τους κυβερνάνε. Η ομορφιά της γης είναι αναμφίβολη σε κάθε γωνιά της, μα οι άνθρωποι κρατούν τα μυστικά της.
Το σημερινό αφιέρωμα είναι για μια γυναίκα που είχε όνειρό της τη γνώση της ανθρώπινης φύσης και της αποκάλυψής της. Κατέγραψε τις δύσκολες πτυχές της ζωής και των ανθρώπων. Μια μαχήτρια. Όχι επειδή αναγκάστηκε· γεννήθηκε με αυτό το όνειρο και την ιδιότητα. Η Οριάννα Φαλάτσι.
Πολεμική ανταποκρίτρια, Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Συνεντεύξεις με μερικά από τα πιο διάσημα και πολυσυζητημένα ονόματα, όπως ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, Χένρι Κίσινγκερ, Μοχάμεντ Άλι, Λεχ Βαλέσα, Φεντερίκο Φελίνι…η λίστα συνεχίζεται…Είναι ατέλειωτη.
Τη Φαλάτσι όλοι τη φοβούνταν. Δεν ήταν τρομακτική. Ήταν γενναία. Μιλούσε με την αλήθεια, ρωτούσε για την αλήθεια. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να λάμπουν.
1983, συνέντευξη με τον Λεχ Βαλέσα. Βαλέσα: «Γιατί με κοιτάτε έτσι;». Φαλάτσι: «Σας κοιτάζω γιατί μοιάζετε στον Στάλιν. Σας το έχει πει κανείς ότι μοιάζετε στον Στάλιν; Θέλω να πω, εμφανισιακά. Ναι, ναι, η ίδια μύτη, το ίδιο προφίλ, τα ίδια χαρακτηριστικά, το ίδιο μουστάκι». 1979, Συνέντευξη με τον Αγιατολάχ Χομεϊνί. «Πώς κολυμπάει κανείς με τσαντόρ;» «Αν δεν σας αρέσει η ισλαμική περιβολή, δεν είστε υποχρεωμένη να τη φορέσετε. Διότι η ισλαμική περιβολή είναι για τις καλές και ευπρεπείς γυναίκες». «Πολύ ευγενικό από μέρους σας, ιμάμη. Και μια που το είπατε, θα βγάλω αμέσως αυτό το χαζό, μεσαιωνικό κουρέλι»
1973. Ελλάδα. Η Φαλάτσι κλείνει μία συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Παναγούλη. Ο Παναγούλης μόλις αποφυλακίστηκε τότε- βρισκόταν υπό κράτηση με πρωτοφανή βαρβαρότητα από τον Αύγουστο του 1968 όταν οργάνωσε την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου στο 31ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Αθήνας – Σουνίου.
Φαλάτσι και Παναγούλης ερωτεύονται κεραυνοβόλα και μένουν μαζί μέχρι τον θάνατο του Παναγούλη το 1976. Ένας έρωτας-μοίρα, δυνατός, πνευματικός και κοντινός, μυαλού και σώματος σε αρμονία που δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
«Δεν άφησα ποτέ ένα μικρό λουλούδι στον τάφο του Αλέκου. Κάθε Πρωτομαγιά, σε κάθε επέτειο του θανάτου του, του έστελνα τριάντα επτά τριαντάφυλλα: ναι (ήταν τριάντα επτά ετών όταν τον σκοτώσανε). Αλλά το μικρό εκείνο λουλούδι δεν του το πήγα ποτέ. Στο νεκροταφείο της οικογένειάς μου, στην Φλωρεντία, τοποθέτησα μια μαρμάρινη πλάκα, εις μνήμην του. Ναι. Την τοποθέτησα στην γωνία όπου θα με θάψουν. Αλλά τον τάφο του δεν τον είδα και δεν θα τον δω ποτέ. Δεν θέλω να τον δω»
Το 1975 εκδίδει ένα κείμενο-σταθμό στην καριέρα της και στις βιβλιοθήκες γυναικών από όλον τον κόσμο.
«Μα κανείς δεν ζήτησε τη γνώμη του και έτσι γεννήθηκε και έζησε και πέθανε, αφού έφερε στον κόσμο ένα ακόμα ανθρώπινο πλάσμα από το οποίο δεν ζήτησε να επιλέξει, και αυτό με τη σειρά του έκανε το ίδιο, επί εκατομμύρια χρόνια μέχρι εμάς, και κάθε φορά ήταν η ίδια υπεροψία, χωρίς την οποία δεν θα υπήρχαμε. Κουράγιο, μικρό μου. Νομίζεις ότι ο σπόρος ενός δέντρου δεν χρειάζεται κουράγιο, όταν τρυπάει τη γη και φυτρώνει; Αρκεί μια ριπή του ανέμου για να τον ξεριζώσει, το ποδαράκι ενός ποντικού για να τον τσακίσει.
Κι όμως, φυτρώνει και αντιστέκεται και μεγαλώνει ρίχνοντας κι άλλους σπόρους. Και γίνεται ένα δάσος. Αν μια μέρα φωνάξεις “Γιατί με έφερες στον κόσμο, γιατί;” θα σου απαντήσω: “Έκανα αυτό που κάνουν και έκαναν τα δέντρα για εκατομμύρια εκατομμυρίων χρόνων πριν από μένα, και πίστευα ότι έκανα καλά”».
Γράμμα σ΄ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, Οριάννα Φαλάτσι, εκδόσεις Νεφέλη, Απόσπασμα, σελ. 68
Η Οριάνα Φαλάτσι γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1929
About the Author
