Του έρωτα και της σκιάς, Ιζαμπέλ Αλιέντε
Η Αλιέντε στο μυθιστόρημα «Του έρωτα και της σκιάς» γράφει για τις σχέσεις που αποτελούν μηχανισμούς για τη δημιουργία στην κοινωνία των σχέσεων οικειότητας, συνοχής, σεβασμού κι εμπιστοσύνης, εκείνους που δημιουργούνται μέσα από την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη και τον έρωτα. Περιγράφει πώς δύο άνθρωποι που ζουν σε μία εποχή που όλα βιώνουν τον φόβο και την κρίση αξιών καταφέρνουν να επικοινωνήσουν και να δημιουργήσουν μία αλυσίδα που στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και την αγάπη.
Γράφει η Σοφία Σιγάλα
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται σε μία εποχή που ο φόβος και ο τρόμος, η αβεβαιότητα και η ασυδοσία κυβερνούν. Η Αλιέντε προσπαθεί να αναδείξει την ανάγκη της στροφής των ανθρώπων στο κέντρο τους. Στην αντιμετώπιση με αγάπη και σύμπνοια. Η αδιαφορία γίνεται συμπόνοια, η φθορά κι η αποσύνθεση γίνονται αλληλεγγύη και μήνυμα αναγέννησης. Ο πόλεμος και η αντίσταση στο κακό αντιμετωπίζεται με γερούς δεσμούς αγάπης και εμπιστοσύνης. Το ζευγάρι νικά τον φόβο με τρόπο αποφασιστικό. Μέσα από μία κοινωνία πολυμορφική που περιγράφεται στο βιβλίο, όπως ακριβώς είναι και η σημερινή, με κακούς, αδικημένους, λυτρωτές και ψευτοπροφήτες, πονηρούς και ευκαιριακούς τύπους, σκληρούς και ευαίσθητους αναδεικνύεται η δικαίωση της αλήθειας και της ανάγκης για να ανακαλυφθεί από την αρχή η ανθρώπινη συνείδηση· αυτή που αρχίζει για άλλη μία φορά να απειλείται.
Η Ιρένε είναι δημοσιογράφος και ο Φρανσίσκο φωτογράφος, στη Χιλή της δικτατορίας του Πινοσέτ. Αν και η Ιρένε ανήκει στην προνομιούχα τάξη και είναι αρραβωνιασμένη με έναν σκληρό και άτεγκτο στρατιωτικό, μεταξύ των δύο νέων αναπτύσσεται μία μεγάλη αγάπη που προσπαθεί να επιζήσει σε μία κοινωνία φόβου, κοινωνικών αλλαγών που απειλούν την ανθρώπινη υπόσταση και καταφέρνουν να επιβιώνουν στη σκιά. Ένα θέμα που ερευνούν μαζί τούς φέρνει αντιμέτωπους με μία αλήθεια που πρέπει να διαχειριστούν, αλλά απέναντι και σε ένα δίλημμα με το οποίο πρέπει να παλέψουν. Δικαιοσύνη ή απόκρυψη της αλήθειας; Φως ή σκιά;
«Παντού εκθειαζόταν αφθονία, το οικονομικό θαύμα, τα ξένα κεφάλαια που εισέρχονταν σαν χείμαρρος στη χώρα, από την εμπιστοσύνη του καθεστώτος. Τους δυσαρεστημένους τους χαρακτήριζαν αντιπατριώτες, μιας και η ευτυχία ήταν υποχρεωτική. Με βάση ένα διαχωριστικό νόμο άγραφο, αλλά γνωστό σε όλους, υπήρχαν δύο χώρες στο ίδιο εθνικό έδαφος, μια της χρυσής και πανίσχυρης ελίτ και μια άλλη της της σιωπηλής και περιθωριακής μάζας. Είναι το κοινωνικό κόστος, αποφαίνονταν οι νεόκοποι οικονομολόγοι της νέας σχολής, κι έτσι το επαναλάμβαναν τα μέσα επικοινωνίας»
του ερωτα και τησ σκιασ, σελ 211
Όταν μία κοινωνία περνάει μία κρίση, οι άνθρωποι σκέφτονται πώς θα επιβιώσουν. Το αύριο το δικό τους και των παιδιών τους, το βιοτικό τους επίπεδο είναι το πρώτο μέλημά τους και πολύ καλά κάνουν. Σκέφτονται πως κάθε κρίση χτυπάει την πόρτα τους και απειλεί το πορτοφόλι τους. Κι εγώ που έζησα και ζω σε μια κοινωνία που βάλλεται τα τελευταία χρόνια αδιάλειπτα σκέφτομαι πόσο έχει αλλάξει ο άνθρωπος στις άλλες του πτυχές κι αναρωτιέμαι μήπως κάθε κρίση έχει άλλον στόχο. Πώς είναι πια οι σχέσεις των ανθρώπων; Πώς επηρεάζεται ο έρωτας και η αγάπη; Η φιλία και η αντιμετώπιση των καταστάσεων; Πόσο οι σχέσεις των ανθρώπων μεταλλάσσονται στο τίποτα; Η βία δεν έχει σχέση μόνο με ένα κομμάτι ψωμί. Ο φόβος δεν έχει σχέση μόνο με τη διαφύλαξη της ίδιας της ζωής. Μήπως κάθε κρίση κρύβει μία σκιά για τον τρόπο που εξελισσόμαστε ως ανθρώπινα όντα; Μήπως δημιουργείται μία νέα γενιά ανθρώπων;
Νομίζω πως, μέσα σε όλα όσα νιώθουμε και αντιμετωπίζουμε πια, είναι σημαντικό να μη χάσουμε ποτέ την έννοια του ορισμού του ανθρώπου. Δε γεννηθήκαμε μόνο για να επιβιώνουμε, δεν υπάρχει φύλλο οδηγιών για να ζούμε μόνο με τα βασικά μας ένστικτα. Είμαστε εκείνοι που προοριζόμαστε για να αισθανόμαστε και να δημιουργούμε, να κοιτάζουμε και να κατανοούμε, να σκεφτόμαστε και να επιλέγουμε.
About the Author
