Πρωτομαγιά
Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα (…) Ολα ήταν ήσυχα: τα εργοστάσια άδεια, οι αποθήκες κλειστές, τα φορτηγά βαγόνια αχρησιμοποίητα, οι δρόμοι έρημοι, οικοδομές παρατημένες. Δεν έβγαινε καπνός από τα φουγάρα των εργοστασίων και οι μάντρες των ζώων ήταν σιωπηλές.
Ήταν Σάββατο, εργάσιμη μέρα. Όμως οι εργάτες γελώντας, κουβεντιάζοντας και ντυμένοι με τα καλά τους, κατευθύνονταν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, στη λεωφόρο Μίτσιγκαν. Ο δρόμος είχε αποκτήσει ατμόσφαιρα γιορτής. Μεγαλόσωμοι άντρες με κόκκινο σβέρκο, λίγο άβολα μέσα στα έτοιμα ρούχα τους, επαναλάμβαναν με ικανοποίηση: ”Όλοι είναι εδώ, στο πλευρό μου. Ακόμα και η γάτα”. Όμως στους πλαϊνούς δρόμους και τις γύρω στέγες η ατμόσφαιρα ήταν απειλητική.
Τραγουδούσαν κι ένα τραγούδι. Τον ρυθμό δεν θα τον ακούσουμε, μα τα λόγια και τα αισθήματα είναι εύκολο να τα φανταστούμε.
«Θέλουμε να τ’ αλλάξουμε τα πράγματα
Βαρεθήκαμε να μοχθούμε απ’ τα χαράματα
Ίσα – ίσα μόνο για να ζούμε
και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε
Θέλουμε να νιώσουμε του ήλιου τη φωτιά
και των λουλουδιών την ευωδιά
Και θέλημα του Θεού μες στους αιώνες
να εφαρμοστούν οι οχτώ ώρες
Μαζεύουμε τις δυνάμεις μας απ’ τα γιαπιά,
τα εργοστάσια,
τα μαγαζιά
Οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες δουλειά
κι οχτώ ώρες για ό,τι θέλει ο καθένας από μας!»
Τόσο η επιτυχία της απεργίας, όσο και το γεγονός ότι οι εργάτες δεν έδωσαν το παραμικρό πρόσχημα για καταστολή, είχε εξοργίσει τα αφεντικά και την αστυνομία. Δεν μπορούσαν να «χωνέψουν» μια τέτοιου ηθικού μεγέθους νίκη. Οι αστοί έχουν ένστικτο επιβίωσης και γνωρίζουν πού μπορεί να φτάσουν όλα αυτά. Χρειαζόταν κάτι άμεσο.
Το βράδυ της 4ης Μάη, μια βόμβα που εξερράγη σε εργατική ομιλία στο Σικάγο ήταν η καλύτερη αφορμή…
Οι εφημερίδες της χώρας δήλωναν με ένα στόμα ότι δεν είχε σημασία αν ο Πάρσονς, ο Σπάις και ο Φόλντεν είχαν βάλει τη βόμβα ή όχι. Έπρεπε να κρεμαστούν για τις πολιτικές απόψεις τους (…)
|Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ, Χέρμπερτ Μ. Μόρε, «Η Αγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ»| Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή|
-Μήπως πρόκειται να λιγοστέψετε τον πόνο τους αν κλαίτε για λογαριασμό τους;
-Τότε λοιπόν;
-Να χτυπήσετε τις ρίζες του ανθρώπινου πόνου. Να στρέψετε τ’ αυτί σας στις αιτίες του. Και να θυμάστε πάντα πως άνθρωπος δεν είναι αυτός που πονά μόνος του (μόνα τους πονούν και τα σκαθάρια), αλλά εκείνος που πονά πρώτα για τους άλλους. Που πονά και μάχεται να τους λυτρώσει απ’ τα δεσμά, την πείνα και τη λύπη.
|Οι Κερασιές θα ανθίσουν και φέτος, Μενέλαος Λουντέμης| Εκδόσεις Δωρικός.
About the Author
