στη γη των βιβλίων
Όταν ένας συγγραφέας -θεατρικός ή μυθιστορηματικός- ξεκινάει ένα έργο, έχει την ικανότητα να κατανοήσει πόσο μακριά θα φτάσει το δημιούργημά του; Πλάθει από την αρχή μια υπόθεση και έχει εξαρχής στο μυαλό του τη διαχρονικότητα που θα το ακολουθεί; Μπορεί, άραγε, να φανταστεί πως, τη στιγμή που το τελειώνει, είναι η αφετηρία για μια αέναη ερμηνεία του; Με ίδια πάντα
Διαβάστε περισσότερα
…] Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία. Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων, τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία των ουρανών, η ερημία των τόπων[…] Η τραγικότητα ενέχεται στη ζωή, όχι ως όρος, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι του ανθρώπινου βίου. Ο Κώστας Καρυωτάκης έγραψε για τους ιδανικούς αυτόχειρες, προοιωνίζοντας το τέλος του. Δεν ξέρω αν είναι δυνατοί όσοι αποφασίζουν
Διαβάστε περισσότερα
Είχα κάποτε διαβάσει ένα βιβλίο και είχα σημειώσει μια φράση του. «Κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από τον άλλο την ταυτότητα της αυθεντικότητας εφόσον τη διαθέτει». Βρίσκω πολύ σπουδαία αυτή τη φράση, γιατί χαρακτηρίζει όλους τους αυθεντικούς ανθρώπους, που οι πράξεις τους αποτελούν «γέννα» του χαρακτήρα τους. Στη δε περίπτωση της συγγραφής ακόμα περισσότερο, γιατί τότε το αποτέλεσμα έχει μορφή
Διαβάστε περισσότερα
Ας μιλήσουμε για τη δικαιοσύνη της αγάπης. Ή καλύτερα για το αν η αγάπη είναι αυτονόητη. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να το συζητήσω μαζί σου, αλλά είναι ανέφικτο, αφού ο δικός σου χαρακτήρας είναι εξομολογητικός και όχι διαλογικός. Από την Παλαιά Διαθήκη, είχαμε μάθει την ιστορία του Σολομώντα που έπρεπε να δώσει λύση σε μια παράξενη ιστορία μεταξύ δυο
Διαβάστε περισσότερα
Οι ιστορίες που ξεκινούν με τέλος κρύβουν μνήμη και νοσταλγία. Όταν, δε, ξεκινούν μ’ ένα εξόδιο ανακαλούν το παρελθόν με μία επίκληση που αποκτά ιερότητα. Η αμφισημία της λέξης εξόδιος έχει αναφορά μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική στο Άγιο Αίμα. Σηματοδοτεί ένα τέλος -μήπως και μια αρχή- ταυτόχρονα και κατευόδιο, αποχαιρετισμό. Το Άγιο Αίμα του ΘεόδωρουΠαπαθεοδώρου ξεκινάει με μια πρωινή προσευχή
Διαβάστε περισσότερα
Χαίρομαι πολύ, όταν διαβάζω ένα ελκυστικό οπισθόφυλλο σε ένα βιβλίο. Νιώθω μεγάλη ικανοποίηση, όταν ένας συγγραφέας που εμπιστεύομαι δε με προδίδει. Το Νυφικό από Πορφύρα εκπλήρωσε και τους δύο αυτούς όρους που θέτω στο μυαλό μου άτυπα, σαν μια συμφωνία κυριών σε νοερό επίπεδο. Η Ιστορία είναι πάντα ζωντανή. Και αν μία θεματική ενότητά της θεωρείται σήμερα πολλές φορές γραμμένη
Διαβάστε περισσότερα
Θα ήθελα να μπορούσα να αποτυπώσω, με τις λέξεις μιας άποψης, όσο κατανόησα και αισθάνθηκα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, αλλά είμαι βέβαιη πως δε θα μπορέσω να αποδώσω την ένταση και την ερμηνεία τους. Θα ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας πως, κάθε φορά που ξεκινούσα να ανοίξω αυτό το βιβλίο, για να ταξιδέψω στις σελίδες του, άγγιζα με συγκίνηση τη χαραγματιά του
Διαβάστε περισσότερα
«Είμαι η Άννα Βενέτη, το δεκαενιάχρονο κορίτσι του μυθιστορήματος, και την ώρα που γράφω τούτες τις αράδες, η ψυχή μου σταλάζει το αίμα της πάνω στα γραμμένα. Πονώ και λυτρώνομαι συγχρόνως γράφοντας για τη ζωή μου, η οποία θα μπορούσε να είναι κάποιου από σας· γιατί η ζωή μου, τουλάχιστον τα γεγονότα που παραθέτω εδώ, ίσως να είναι γεγονότα μοναδικά
Διαβάστε περισσότερα