«Κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας είναι διάσπαρτος σε όλο το έργο του, γιατί ο εαυτός του είναι το πρώτο πειραματόζωο, εκείνος θα του πει την αλήθεια για ορισμένα γεγονότα, κι έτσι τον εμπιστεύεται ο συγγραφέας τον εαυτό του, γι΄ αυτό και δεν νομίζω πως έχει υπάρξει συγγραφέας που να μην έχει βάλει τον εαυτό του μες στα έργα του».
«Η έμπνευση είναι ωραίο πράγμα. Έχει ζεστασιά, θαρρείς πως ερωτεύεσαι το υλικό σου, αλλά μετά πρέπει να καθίσεις, να το δουλέψεις, για να ξεπεράσεις το ατομικό, να μπορέσεις να μπεις στο ομαδικό και να το κάνεις κοινό για όλους».
«Αυτό που έγινε, αισθανόμουν την ανάγκη, να το πω. Ήταν τα βιώματα που μπήκαν μέσα μου, στο υποσυνείδητο, κι ύστερα στο συνειδητό, δουλευτήκανε όπως δουλεύει η θάλασσα τα πετράδια, και σε μένα η ανάγκη ήτανε όπως διψάς και θες να πιείς νερό, όπως πεινάς και θες να φας».
«Αν ήξεραν οι μεγάλοι πόσο πονούν τα παιδιά και πόσο λυπούνται με τη δυστυχία, ίσως ο κόσμος να ήτανε πιο μαλακός. Γιατί; Γιατί ο κάθε πατέρας, σε όποιο έθνος να ανήκει, δε θέλει να κλαίει το παιδί του, κι όλοι μαζί οι πατεράδες, ξαφνικά, κάνουν τα παιδιά των άλλων πατεράδων να κλαίνε;»
