«Πήγαινε στο περίπτερο, να μου πάρεις ένα πακέτο τσιγάρα, Rex σκληρό, και πάρε με τα ρέστα τσίχλες». Εγώ έπαιρνα ΜΕΖ, καραμέλες…»
Μεγάλη η περιέργειά μου σήμερα για την ονομασία αυτή που δόθηκε σε αυτό το μικρό και θαυματουργό μαγαζάκι που υπήρχε σε κάθε δρόμο εύκαιρο για τις πρώτες ανάγκες του κόσμου. Στην πραγματικότητα, η ονομασία τους έχει αρχαία ταυτότητα. Ο περίπτερος ναός είναι το μικρό κτίσμα που περιβάλλεται με κίονες σε όλες τις πλευρές του…Πάντως, το περίπτερο έχει εμφανιστεί πολλά πολλά χρόνια πίσω, στην Ελλάδα, και μόνο σε αυτή. Την πρώτη του εμφάνιση την έκανε στο Ναύπλιο και η μορφή του ήταν ξύλινη και μικρή· σκοπό είχε την προμήθεια καπνού. Από το 1897 έκανε την εμφάνισή του σε πολλές πόλεις, εξυπηρετούσε τους περίοικους με είδη πρώτης ανάγκης και είχε λόγο η δημιουργία του. Οι πόλεμοι, με τελευταίο έως τότε, αυτόν με την Τουρκία, δημιούργησε την ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος επαγγελματικής αποκατάστασης των βαριά τραυματισμένων πολεμιστών. Το 1911, γίνεται το πρώτο περίπτερο στην Πανεπιστημίου, ενώ το 1914, με νόμο, τα περίπτερα παίρνουν μορφή συγκεκριμένη. Το 1922, θεσμοθετείται η απόφαση δικαιούχοι να είναι μόνο οι ανάπηροι πολέμου και, μετά τον θάνατό τους, η άδεια παραμένει στην οικογένειά του για λίγα χρόνια και επανέρχεται στο Κράτος.
«Το ποσό μισθώσεως ξεκινούσε από τις 20 δραχμές, και έφτανε μέχρι τις 250 δραχμές. Τα όποια χρήματα θα εισπραχθούν, θα διατεθούν υπέρ της δημιουργίας ειδικού Ταμείου προικοδοτήσεως θυγατέρων και τραυματιών πολέμου»,
Σκριπτ, εφημερίδα της εποχής
Εφημερίδες, χύμα τσιγάρα, λίγα ζαχαρώδη, αυτά ήταν τα προϊόντα προς πώληση των περιπτέρων της εποχής, σπουδαία η αναγκαιότητα τους όμως, μιας και οι εφημερίδες τότε ήταν το μοναδικό μέσο πληροφόρησης. Είναι γνωστό πως εφημερίδες τυπώνονταν 3 και 4 φορές την ημέρα, ανάλογα την κρισιμότητα των γεγονότων (τα έκτακτα της τηλεόρασης)! Και τα τσιγάρα βεβαίως, αφού μόνο τα περίπτερα είχαν άδεια πώλησης!
Μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία
«Το 1934 ο Γιάννης Γεωργακάς ίδρυσε το περίπτερο με το όνομα Μινιόν, αρχικά στην οδό Σταδίου και μετά στην Αιόλου 104. Για πρώτη φορά κλείνει τις δύο πλαϊνές πτέρυγες του περιπτέρου και τις μετατρέπει σε βιτρίνες όπου εκθέτει διάφορα είδη: στυλό, γυαλιά, είδη ξυρίσματος, σουγιάδες, ψαλίδια κ.λπ. Το εγχείρημά του έμελλε να γίνει ο προπομπός του πολυκαταστήματος «Μινιόν».
Ψυγεία με πάγο και αναψυκτικά μπήκαν για πρώτη φορά το 1940, στον Πειραιά! ΗΒΗ λεμονάδα, αργότερα τσίκλες ΙΟΝ, το φυλλαράκι, σοκολάτες γάλακτος, οι πρώτες είναι επίσης ΙΟΝ. Δεκαετία του 50΄ στα περίπτερα μπαίνει τηλέφωνο, ΔΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ -εμείς οι περισσότεροι το είδαμε στις ελληνικές ταινίες- το περίπτερο γίνεται κομμάτι της καθημερινής συνήθειας και αναγκαιότητας. Η εσωτερική μετανάστευση αυξάνεται και οι περισσότεροι βρίσκουν τρόπο να επικοινωνήσουν με συγγενείς και φίλους.
Σήμερα είναι KIOSKY’ S και χάνεσαι μες στην πληθώρα των προϊόντων τους. Τίποτα δε θυμίζει τα παλιά κίτρινα κουβούκλια με τον γλυκό γεράκο και το κόκκινο τηλέφωνο. Όλα αλλάζουν σύμφωνα με την εξέλιξη, όλα όμως, έχουν μία κοινωνική υπόσταση και έναν λόγο, ιστορικό, πολιτιστικό ή κοινωνικό που συμβαίνουν. Αυτή είναι η μαγεία του πολιτισμού στον οποίο γινόμαστε κοινωνοί όλοι.
About The Author
