Να σ᾿ ἀγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω
απ᾿ τὸ βουνὸ ψηλὰ
στρωτὴ και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
απ᾿ τὰ μαλάματά σου τα πολλά…[…]
[…]Έτσι νὰ στέκω, θάλασσα, παντοτεινὲ έρωτά μου
με μάτια να σε χαίρομαι θολὰ
και να ῾ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι᾿ λάργα βάσανα πολλά.
Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
και να με πας πολύ μακριά απ’ τη μάβρη τούτη Kόλαση
μακριά πολύ κι από τους μάβρους κολασμένους
] Κώστας Βάρναλης | Το Φως που καίει | Πρόλογος, θάλασσα | Εκδ. Κέδρος, 13η έκδοση | Εικονογράφηση Γ. Γουναρόπουλος |
Το Φως που καίει γράφτηκε από τον Κώστα Βάρναλη το 1922 και σηματοδοτεί την αλλαγή του ποιητή και τη στροφή του στην πολιτικοποιημένη ποίηση.
Πρόκειται για ένα μεγάλο και σύνθετο έργο, με πολλά μέρη, γραμμένο στη δημοτική (άλλωστε ο Κώστας Βάρναλης υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της).
Μιλάει για το φως που φωτίζει και για τη φωτιά που καίει. Τις ψυχές των απλών ανθρώπων που αγωνίζονται από τη μία και το δριμύ κατηγορώ του ποιητή στα καθεστώτα που απαξιώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια από την άλλη. Με μια ευρηματική αλληγορία στέλνει τα μηνύματά του και προκαλεί με τον αιχμηρό του λόγο κάθε είδος ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1974 φεύγει από τη ζωή ο Κώστας Βάρναλης.
About the Author
