'Ενας ευαίσθητος ληστής
«𝜜𝝂 𝝁𝜺 𝝅𝜼𝜸𝜶ί𝝂𝜶𝝂 𝜶ύ𝝆𝜾𝝄 𝝈𝝉𝜼𝝂 𝜿𝝆𝜺𝝁ά𝝀𝜶
𝜧𝜶𝝂𝝄ύ𝝀𝜶 𝝁𝝄𝝊 𝝁𝜶𝝂𝝄ύ𝝀𝜶 𝜹ό𝝀𝜾𝜶 𝝁ά𝝂𝜶
𝜩έ𝝆𝝎 𝝅𝝄𝜾𝜶𝝂𝝄ύ 𝝉𝝄 𝜹ά𝜿𝝆𝝊 𝝈𝝉ά𝝀𝜶 𝝈𝝉ά𝝀𝜶
𝜣𝜶 ❜𝝅𝜺𝝋𝝉𝜺 𝜶𝝅ό 𝝉𝜶 𝝁ά𝝉𝜾𝜶 𝝉𝜶 𝝁𝜺𝜸ά𝝀𝜶
𝜧𝜶𝝂𝝄ύ𝝀𝜶 𝝁𝝄𝝊 𝝁𝜶𝝂𝝄ύ𝝀𝜶 𝜹ό𝝀𝜾𝜶 𝝁ά𝝂𝜶
𝜧𝜾𝜶 𝜿𝜶𝜾 𝝁𝜺 𝜸𝝆ά𝝍𝜶𝝂𝜺 𝝋𝝄𝝂𝜾ά
𝜫ή𝝆𝜶 𝝉𝝄𝝂 𝜿ό𝝈𝝁𝝄 𝝅𝜶𝜸𝜶𝝂𝜾ά
𝜥𝜶𝜾 𝝉𝜼𝝂 𝜻𝝎ή 𝝈𝜺𝝆𝜸𝜾ά𝝂𝜾
𝜥𝜶𝜿ό 𝝂𝜶 𝜿ά𝝂𝝎 𝝈𝝉𝝄𝝊ς 𝜿𝜶𝜿𝝄ύς
𝜫𝝄𝝊 𝜺𝝈ύ 𝝁𝝄𝝂ά𝝌𝜶 𝝉𝝄𝝊ς 𝜶𝜿𝝄ύς
𝜧𝜶 𝝄 𝝂𝝄𝝊ς 𝝈𝝄𝝊 𝜹𝜺𝝂 𝝉𝝄𝝊ς 𝝅𝜾ά𝝂𝜺𝜾
𝜮𝝉𝜼𝝂 𝜺𝝆𝜼𝝁𝜾ά 𝝅𝝄𝝊 ❜𝝌𝜶 𝜷𝝆𝜺𝜽𝜺ί
𝜧𝜺 𝝉𝝄 ❜𝝂𝜶 𝝌έ𝝆𝜾 𝝈𝝉𝝄 𝝈𝝅𝜶𝜽ί
𝜥𝜶𝜾 𝝉’ ά𝝀𝝀𝝄 𝝈𝝉𝝄 𝜷𝜶𝜸𝜸έ𝝀𝜾𝝄
Ή𝝆𝜽𝜶𝝂 𝝁𝜶𝝂ά𝜹𝜺ς 𝜿𝜾 𝝄𝝆𝝋𝜶𝝂ά
𝜥𝜾 𝜺ί𝝅𝜶 𝝉𝝄 𝜹ά𝜿𝝆𝝊 𝝅𝝄𝝊 𝝅𝝄𝝂ά
𝜨𝜶 𝝉𝝄𝝊ς 𝝉𝝄 𝜿ά𝝂𝝎 𝜸έ𝝀𝜾𝝄
𝜧𝜶 𝝉ώ𝝆𝜶 𝝅𝝄𝝊 ❜𝝋𝝉𝜶𝝈𝜺 𝜼 𝝈𝝉𝜾𝜸𝝁ή
𝜨𝜶 𝜿𝝀𝜺ί𝝈𝝄𝝊𝝂 𝝄𝜾 𝝀𝝄𝜸𝜶𝝆𝜾𝜶𝝈𝝁𝝄ί
𝜫𝝄𝜾𝝄ς 𝝉ά𝝌𝜶 𝜽𝜶 𝝁𝝅𝝄𝝆έ𝝈𝜺𝜾
𝜨𝜶 𝜹𝜺𝜾 𝝅𝝎ς 𝜺ί𝝌𝜶 𝝁𝜾𝜶 𝜿𝜶𝝆𝜹𝜾ά
𝜮𝜶𝝂 𝝉𝜼ς 𝜶𝜸ά𝝅𝜼ς 𝝉𝜶 𝝅𝜶𝜾𝜹𝜾ά
𝜥𝜶𝜾 𝝂𝜶 𝝁𝜺 𝝈𝝊𝜸𝝌𝝎𝝆έ𝝈𝜺𝜾»
| 𝞜ί𝞳𝞸ς 𝞒𝞳ά𝞽𝞼𝞸ς-𝞛ά𝞶𝞸ς 𝞦𝞪𝞽𝞯𝞲𝞭ά𝞳𝞲ς | Έ𝞶𝞪ς 𝞮𝞾𝞪ί𝞼𝞱𝞰𝞽𝞸ς 𝞴𝞰𝞼𝞽ής, 𝞛𝞾𝞱𝞸𝞴𝞸𝞬ί𝞪, 1966, 𝞒𝞲ώ𝞺𝞬𝞸ς 𝞠𝟂𝞵𝞪𝞶ός |
About The Author
